Radiestezja

Radiestezję zazwyczaj łączy się z poszukiwaniem wody i surowców naturalnych, jednakże wielu radiestetów pozwala sobie znacznie poszerzyć listę dziedzin, w których radiestezję można wykorzystywać. I tak o to można natknąć się na instrukcję wykorzystywania wahadełka w biznesie (dobór pracowników, idealny dzień na utworzenie firmy), archeologii (poszukiwanie starych monet, grobowców), znajdywaniu osób zaginionych i w kryminalistyce, grach hazardowych, medycynie itd. W przypadku wahadełka nie jest konieczna praca w terenie; można pracować z mapą lub fotografią osoby/przedmiotu.

Czym jest radiestezja ?

Radiestezja jest umiejętnością świadomego odczuwania różnego rodzaju promieniowań naturalnych, tzw. geopatycznych. Jest wiedzą praktyczną pozwalającą na:

Radiestezja to również umiejętność dokonywania trafnych codziennych wyborów, czyli profilaktyka, polegająca na wyborze najbardziej właściwych produktów żywnościowych, odczytywanie niedoborów poszczególnych składników pokarmowych i mikroelementów, wykazywanie wrażliwości na różne alergeny, sprawdzanie zgodności leków, itp.

Sprzęt radiestezyjny

Wahadła

Wahadło jest jednym z podstawowych narzędzi radiestety. Może ono mieć różne kształty, najczęściej jednak jest to stożek lub kula zawieszona na niesprężystym sznurku bądź łańcuszku, wykonane najczęściej z mosiądzu lub niektórych rodzajów drewna. Jednymi ze specjalnych rodzajów wahadeł są tzw. wahadła egipskie, które generują różnego rodzaju promieniowania dzięki swojemu kształtowi. Są one dowodem ogromnej wiedzy kapłanów egipskich dotyczącej radiestezji oraz energii kształtów. Wiele znalezisk poczynionych w Egipcie świadczy, że wiedza radiestezyjna była znana i stosowana w praktyce już w epoce faraonów. W grobowcach znajdowano wahadła wykonane z różnych materiałów.

Do najbardziej znanych należy wahadło Karnak, odkryte w roku, w jednym z sarkofagów w Dolinie Królów przez francuskiego radiestetę Antoina Bovisa. Rozpropagowali je radiesteci francuscy Leon Chaumery i Andre de Belizal. Wahadło ma charakterystyczny podłużny kształt. Wysyła ono promieniowanie, które można wykorzystać do celów terapeutycznych, jak i jako falę dla różnego rodzaju energii. Wahadło wykonywane jest zarówno z mosiądzu, jaki i drewna (najlepiej hebanowego). O jego zaletach decydują kształt raz proporcje poszczególnych elementów. W korpusie wahadła Karnak wydrążona jest pusta przestrzeń, w której można umieścić tzw. "świadka radiestezyjnego", czyli próbkę badanej substancji. Wahadło wyróżnia się bazo wysoką czułością radiestezyjną i reaguje znakomicie na polecenia myślowe radiestety (stąd też zaliczane jest do wahadeł mentalnych).

Innym promieniującym wahadłem egipskim jest Izis. Symbolizuje ono swym kształtem krzyż życia, a jego nazwa pochodzi os władczyni Nieba i Ziemi Izydy, małżonki Ozyrysa. Wykonywane jest ono najczęściej z mosiądzu lub drewna hebanowego Izis emituje promieniowanie na fali koloru białego. Promieniowanie to jest wzmacniane za pomocą czterech równoległych względem siebie płytek. Jest ono również wahadłem mentalnym, a więc na polecenie osoby posługującej się nim może spełniać rolę odbiornika, bądź nadajnika dowolnego promieniowania. Oczyszcza się po pacy radiestezyjnej samodzielnie,. Dzięki czemu nie wymaga rozładowywania.

Ozyrys jest wahadłem leczniczym, którego idea powstała w starożytnym Egipcie. Nazwa pochodzi od imienia egipskiego władcy świata pozagrobowego. Wahadło składa się z czterech drewnianych półkul, które stanowią bardzo silną baterię. Wykonuje się go najczęściej z drzewa hebanowego i bukowego w różnych rozmiarach. Wahadło promieniuje zielenią ujemną, dlatego uznawane jest za niebezpieczne i w czasie jego używania trzeba zachować ostrożność. Poszczególne półkule w wytwarzanych przez niego modelach można łączyć w dowolne kombinacje. W ten sposób Ozyrys może mieć różną moc oddziaływania w zależności od potrzeb. Im więcej półkul tym silniejsze oddziaływanie. Wahadło stosuje się do niszczenia wirusów i bakterii oraz w terapii chorób nowotworowych. Eksperymenty wykazały, że za pomocą Ozyrysa można przekazywać lecząca energię również na odległość.

Różczki

Różczka dwuramienna to z pewnością najbardziej rozpowszechniony rodzaj różdżki. Do jej podstawowych wad należy fakt, iż przy badaniach mamy zajęte obie dłonie, a do zalet możliwość regulacji jej czułości za pomocą zwiększenia lub zmniejszenia siły napięcia ramion różdżki. Wielu radiestetów uważa właśnie różdżkę dwuramienną za najpewniejszy środek w pomiarach radiestezyjnych. Od najdawniejszych wieków była ona podstawowym narzędziem radiestety. Wykonywano ją przede wszystkim z drewna. Używano do tego rozdwojonych gałęzi, najczęściej leszczyny, wierzby, klonu lub dębu.

Różdżki hiszpańskie, zwane inaczej rezonatorami lub też różdżkami kątowymi, posiadają kształt litery L. Do pracy używa się zazwyczaj dwóch identycznych różdżek, trzymanych po jednej stronie w każdej dłoni za krótszy bok. Mniejszy bok różdżki osadzony jest w tulei wykonanej z drewna, ebonitu lub tworzywa sztucznego. W tulei znajdują się najczęściej łożyska ułatwiające obrót ramienia różdżki.

Różdżka jednoramienna w najprostszej formie to zwykła giętka gałązka trzymana w jednej ręce za cieńszy koniec. Stosowano niegdyś jako różdżkę zwykła wiklinową witkę. Współcześnie różdżki jednoramienne buduje się ze sprężystego drutu, stalowej linki, a nawet z tworzyw sztucznych.